طی اولین برخورد دو پروتون در برخورد دهنده بزرگ هادرون ردیاب آلیس توانست نتایج علمی برخورد پروتون با پروتون را به ثبت برساند. پروتونها ذرات ساب اتمیک با بار مثبت در اتمها هستند و برخورد دهنده هایی مانند LHC به این منظور طراحی شده اند تا این ذرات را با یکدیگر برخورد داده و آنها را به اجزای ابتدایی و سازنده تجزیه کنند تا دانشمندان بتوانند نشانه هایی از ابتدایی ترین عوامل حیات را به دست آورند.

در اولین نتایج به دست آمده از آزمایش برخورد دهنده هادرون مقادیر کمی از ماده و ضد ماده چنانچه در تئوری ها پیش بینی شده بود کشف شده است. برخورد دو پروتون در پایین ترین سطح انرژی، 450 میلیارد الکترون ولت، صورت گرفته است.

به گفته فیزیکدانان نتایج به دست آمده از این برخورد کم انرژی نشان می دهد می توان به ردیابهای این برخورد دهنده اعتماد کرد و زمانی که برخورد با انرژی بالاتری شکل بگیرد، آزمایشی که نتیجه آن غیرقابل پیش بینی خواهد بود، می توان تکیه بیشتری بر روی این ردیابهای قدرتمند داشت.

به گفته دانشمندان با توجه به میزان فعالیت کنونی برخورد دهنده بزرگ هادرون، برخورد پر انرژی تر تا قبل از فوریه 2010 و یا شاید قبل از کریسمس رخ دهد. این برخورد دهنده توانایی شکل دادن به برخوردی با انرژی 14 تریلیون الکترون ولت را نیز دارد اما برخی از کشفیات غیر متعارف این دستگاه تنها در انرژی کم به دست خواهند آمد.

برای مثال دانشمندان گمان می برند بوزون هیگز را تنها می توان در برخوردی با سطوح پایین انرژی به دست آورد. دیوید اوانز مدیر مسئول ردیاب آلیس پیشتر اعلام کرده بود در صورتی که تا ماه فوریه به حداکثر انرژی دست پیدا کنیم فرصت مناسب برای یافتن بوزون هیگز وجود خواهد داشت.

بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، اما اکنون و با اطلاع از نتایج برخورد کم انرژی، وی و دیگر دانشمندان از این نتایج زودهنگام ابراز خرسندی کرده و از آن به عنوان پروازی یاد می کنند که با سلامت از زمین بلند شده، اما هنوز به اتمام نرسیده است.

اما آنالیز موادی شیمیایی مانند آسپرین، متامفتامین و مواد منفجره نیازمند لیزری است که در محدوده متوالی از طول موجها فعال شود تا به این شکل هر یک از طول موجها توسط درجه متفاوتی جذب شوند. محققان ام آی تی بر همین اساس و با استفاده از نوعی خاص از لیزر کوانتمی آبشاری به نام لیزر مفتولی موفق به ابداع تکنیک میزان سازی شده اند که نسبت به مواد مختلف رفتارهای متفاوتی را از خود بروز می دهد.

به بیانی دیگر مواد مختلف می توانند الگوهای عرضی لیزر را به همراه طول موج آن تغییر دهند. برای مثال فلز در برابر این سیستم از عبور طول موجهای کوتاه شده و سیلیکون از عبور طول موجهای طولانی شده جلوگیری می کنند.

بر اساس گزارش پاپ ساینس، فعالیت این سیستم در دمای اتاق یکی از مشکلاتی است که محققان هنوز قادر به رفع آن نشده اند زیرا لیزرها در حال حاضر نیازمند نیتروژن مایع برای کاهش دادن حرارت خود هستند. به همین دلیل امکان استفاده از این اسکنرها در فرودگاه ها به این زودی میسر نخواهد شد.

اما این تکنیک نسبت به اسکنرهای مدرن پرتو ایکس جایگزینهای ایمن تری به شمار می روند و در آینده می توانند به عنوان ابزاری ایمن تر در بازرسی و کشف مواد غیر قانونی متفاوت در فرودگاه ها مورد استفاده قرار گیرند.

این نانو آدم برفی از دو توپ کوچک قلع، ماده ای که برای پوشش دادن لنزهای میکروسکوپها مورد استفاده قرار می گیرد، ساخته شده که به واسطه پلاتینیوم به یکدیگر جوش داده شده اند.

این دانشمندان برپایه اطلاعاتی که کاوشگر کاسینی از تیتان تهیه کرده است دریافتند که میان مناطق شمالی و جنوبی این قمر زحل تفاوتهایی وجود دارد به طوری که مایعات متان و اتان در زمین یک نیمکره بیش از نیمکره دیگر گسترده شده اند اما تاکنون برای این تفاوتها هیچ تائیدی پیدا نشده بود. برای توضیح در این خصوص سیاره شناسان فرض کردند که علت این توزیع نا متوازن تغییرات فصلی باشد.

به طوری که یک سال تیتان 5/29 سال زمینی به طول می انجامد. بنابراین در هر 15 سال زمینی روی تیتان یک فصل تغییر می کند (در حال حاضر در نیمکره شمالی این قمر فصل تابستان آغاز شده است). بارانهای متان و بخارات آن به صورت فصلی تغییر می کنند و به روشی نا برابر دریاچه هایی در نیمکره های شمالی و جنوبی ایجاد می کنند.

این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "محاسبات ما نشان می دهند که تغییرات فصلی به تنهایی قادر نیستند تنها در مدت 15 سال زمینی (یک فصل تیتانی) این دریاچه های هیدروکربوری تا این حد گسترده را ایجاد کنند. مکانیزم فصلی می تواند تا حدی مسئول این انتقال باشد اما نمی تواند در خصوص تمام علل ایجاد این دریاچه های متان مایع توضیح دهد." براساس گزارش نیچر ژئوساینس، دلیل دیگر ایجاد نا متوازن این دریاچه ها می تواند مربوط به زاویه انحراف تیتان با مدار زحل باشد.

به خصوص که درحال حاضر در مدت تابستان نیمکره جنوبی، تیتان به خورشید 12 درصد نزدیکتر از آن چیزی است که در مدت تابستان شمالی به این ستاره نزدیک است. همچنین، تابستانهای شمالی طولانی تر و روانتر و تابستانهای جنوبی کوتاهتر و پر شدت تر هستند. این دانشمندان توضیح دادند: "بهرحال در مقیاس زمانی دهها هزار سال، پارامترهای مداری زحل تغییر کرده اند و موجب شده اند که تیتان در طول برخی از تابستانهای شمالی به خورشید نزدیکتر شود و همین مسئله موجب تجمع هیدروکربورها و دریاچه ها در نیمکره شمالی شده است. به طوری که تیتان نیز همانند زمین تغییرات آب و هوایی دارد و این تغییرات در مقیاس دهها هزار سال موجب حرکت شدید مداری این قمر شده است.

 در روی زمین به این تغییرات، دوره میلانکویچ گفته می شود و با گستردگی آب به شکل یخ مربوط بوده و مسئول دوره های یخبندان است. روی تیتان دوره های آب و هوایی طولانی مدتی وجود دارند که متان مایع را به شکل دریاچه ها و حوضچه ها در دو نیمکره این قمر زحل پخش می کنند. در هر دو مورد زمین و تیتان، ثبت این فرایند در تائید ژئولوژیکی سطحی نقش مهمی ایفا می کند. این اولین بار است که ما توانستیم یک نمونه از تغییرات آب و هوایی مشابه دوره میلانکویچ زمینی را در یک جرم آسمانی خارج از منظومه شمسی پیدا کنیم."

تصویر هابل نشاندهنده امواج خروشانی از ابرهای غبارهای کیهانی است، این غبارها از ذرات کوچکی از مواد جامد تشکیل شده اند که 10 تا 100 بار از ذره غباری که می توان بر روی سطوح لوازم خانه مشاهده کرد، کوچکتر هستند. دانشمندان به ویژه به بخشی از این سحابی علاقه نشان می دهند که قرمز تر از حد عادی به نظر می رسد.

اخترشناسان احتمال می دهند این ابرهای بزرگ که به عنوان یک سحابی انعکاسی شناخته می شوند نور ستاره عظیمی که 10 بار بزرگتر از خورشید بوده و در نزدیکی سحابی قرار دارد را بازتاب می دهد. سحابی های انعکاسی معمولا آبی به نظر می آیند زیرا ذرات غبار در آنها در پراکنده کردن نور آبی تاثیرگذاری بیشتری دارند و به همین دلیل دانشمندان احتمال می دهند برخی مواد هیدروکربنی باعث تغییر رنگ این ابرهای غباری شده اند.

دانشمندان به منظور مطالعه دقیق تر تصویر هابل از دوربین نزدیک به مادون قرمز و طیف سنج چند منظوره  برای تعیین خصوصیات شیمیایی سحابی استفاده کردند.

بر اساس گزارش فاکس نیوز، به طور کلی هرجا توده های بزرگ غبار وجود داشته باشند، ستاره ها در اثر برخورد مواد تحت تاثیر نیروی گرانش جوانه می زنند، طی گذشت زمان در صورتی که توده ها حجیم تر شوند گداخت هسته ای در آن صورت گرفته و ستاره ای متولد می شود که کشف دقیق این فرایند می تواند اطلاعات دقیقتری را از نحوه تولد ستارگان در اختیار دانشمندان قرار خواهد داد.

انگليسي‌ها به‌زودي هواپيمايي را كه هم هليكوپتر و هم جت جنگنده خواهد بود، به خدمت مي‌گيرند. اين هواپيماي روباتيك كه به دو صورت كنترل از راه دور و خودكنترلي ساخته خواهد شد، بي‌سرنشين است و مي‌تواند از تسليحات متعارف و غيرمتعارف استفاده كند.

جت‌كوپتر قابليت حمل تسليحات پيشرفته‌اي مانند سلاح مايكروويو هدايت‌شونده و ليزري را خواهد داشت و به عنوان هواپيماي جنگي با قابليت استفاده مجدد در صنايع نظامي به‌كار گرفته خواهد شد.. سرعت آن هزار كيلومتر بر ساعت (0.82 ماخ) پيش‌بيني شده و قابليت پرواز بدون توقف براي مسافت‌هاي بسيار طولاني، به آن امكان مي‌دهد به اهدافي در فاصله هزار كيلومتري نيز دست پيدا كند.

چارچوب فرود و پرواز جت‌كوپتر متغير است. اين پرنده چندمنظوره ماموريت‌هاي خود را در آب، خشكي و هوا انجام مي‌دهد و حتي از قابليت مانور در محيط‌هاي شهري با آسمان‌خراشهاي بلند و مرتفع نيز برخوردار است. جت‌كوپتر قرار است مانند چرخ‌بال از روي زمين بلند شود؛ با بسته شدن ملخ‌ها، مانند جت جنگنده در هوا اوج گيرد و مانور دهد و به هنگام فرود نيز مانند هليكوپتر به آرامي در محيط مورد نظر بنشيند.

واحد توان جديد هوايي يا Novel air Capability Vision در وزارت دفاع انگلستان، مسئول اصلي اين پروژه است و قصد دارد تا سال 2015 / 1394، جت‌كوپتر را وارد ناوگان انگلستان كند. ساخت جت‌كوپتر در مناقصه‌اي مخفيانه به سه شركتBAE system ، شركت تسليحاتي MBDA و صنايع هوافضاي كرانفيلد واگذار شده و با كليدخوردن فاز اول طرح با نام شبح سياه، پيمانكاران اميدوارند نمونه اوليه را تا سال 2012 / 1391 با موفقيت آزمايش كنند.

جعفرزاده، قدر (درخشندگی) آن را حدود 14- ذکر کرد و ادامه داد: طبق محاسبات زمان ماه کامل روز چهارشنبه 11 آذرماه 1388در ساعت 11 خواهد بود ولی در این زمان ماه در آسمان ایران نیست و غروب کرده است.

دبیر انجمن نجوم اهواز تاکید کرد: در شامگاه امشب (چهارشنبه 11 آذر) باز هم ماه با درخشش خیره کننده خود و با درصد بخش درخشان بیشتر نسبت به روز سه شنبه طلوع خواهد کرد. بر این اساس در شامگاه روز چهاشنبه ماه به صورت کامل دیده خواهد شد.

خوشه پروین، شبیه دب اصغر ولی کوچکتر و فشرده تر از آن است که هفت ستاره در آن به وضوح دیده می شود. بر طبق اساطیر یونان، خوشه پروین، هفت دختران اطلس نیرومند بودند که اوریون (صورت فلکی جبار یا شکارچی) به دنبالشان بود و برای نجات از دست وی به صورت هفت کبوتر در آمدند.

قدر آن 4/1 و مساحت آن ۱۲۰ دقیقه مربع است. خوشه پروین از نوع ستاره باز است و در صورت فلکی "ثور" قرار دارد که با ما 5/4 سال نوری فاصله دارد.

گروهی از اخترشناسان موفق به ردیابی اخترنمایی شده اند که از هیچ کهکشان میزبانی برخوردار نیست. محققان در ابتدا گمان بردند شاید کهکشان میزبان این اخترنما به نام HE0450-2958 در پس ابرهای عظیم غبارهای فضایی پنهان شده است اما با استفاده از تلسکوپ VLT دریافتند کهکشانی در نزدیکی این اخترنما که هیچ ارتباطی نیز با آن ندارد با سرعتی بسیار بالا در حال تولید ستاره است و سالانه در حدود 350 ستاره مشابه خورشید تولید می کند، سرعتی 100 بار بیشتر از سرعت ستاره سازی دیگر کهکشانهایی که در جهان وجود دارند.

به گفته محققان سرعت جنون آسای ستاره سازی این کهکشان با اختر نمای همسایه در ارتباط است، زیرا این جرم کیهانی کهکشان همسایه اش را به واسطه ذرات فوق قدرتمند و سریعی بمباران کرده و انرژی و ماده زیادی را به آن تزریق می کند. این اخترواره همچنین در حال نزدیک شدن به کهکشان بوده و به تدریج با آن ترکیب شده و در آن ساکن خواهد شد، در این حالت ماده و انرژی که اخترواره به کهکشان وارد کرده است به کهکشانی برای اقامتش تبدیل خواهد شد.

بر اساس گزارش پاپ ساینس، محققان با توجه به این نتایج بر این باورند که فورانهای سیاهچاله ای با تولید انرژی و ماده مورد نیاز برای ساخته شدن ستاره ها، سرعت شکل گیری کهکشانها را افزایش می دهند. این تئوری می تواند توضیحی برای کهکشانهای چند سیاهچاله ای به شمار رود که تعداد ستاره های آنها بسیار بیشمار است.

برخورد دهنده بزرگ هادرون با هدف برخورد دو ذره ساب اتمی با سرعتی برابر سرعت نور ساخته شده است تا دانشمندان بتوانند با کمک نتایج به دست آمده از این آزمایش به کشف اسرار ناشناخته جهان هستی بپردازند.

LHC تا کنون در سطح پایینی از انرژی برابر 450 میلیارد الکترون ولت فعالیت کرده است، روز یکشنبه 29 نوامبر 2009 مهندسان سطح انرژی در این برخورد دهنده را تا 1.18 تریلیون الکترون ولت افزایش دادند. رکورد پیشین انرژی که به برخورد دهنده Tevatron اختصاص دارد در حدود 0.98 تریلیون الکترون ولت به ثبت رسیده است.

انرژی این برخورد دهنده به تدریج و به منظور اجرای آزمایش اصلی شبیه سازی انفجار بزرگ به انرژی برابر هفت تریلیون الکترون ولت افزایش خواهد یافت.

هفته گذشته این برخورد دهنده موفق به ایجاد برخورد کم انرژی میان پرتوهای پرتونی شد که این موفقیت موجی از شادی را در میان فیزیکدانان سرن برانگیخت.

بر اساس گزارش بی بی سی، برخورد دهنده بزرگ هادرون در ماه سپتامبر سال گذشته و مدت کوتاهی پس از فعال سازی به دلیل بروز نقص فنی در یکی از اتصالات الکترونیکی اش از کار افتاد و تعمیرات آن بیش از یک سال ادامه پیدا کرد.

این دستگاه یک سیلندر فلزی است که از دو محفظه تشکیل شده است و می تواند واکنشهای ترموشیمیایی را روی سحطی از دی اکسید آهن آغاز کند سیستم عملکرد این دستگاه بسیار ساده است زمانی که دی اکسید آهن به دمای بسیار بالا رسید واکنشهایی را آغاز می کند که منجر به آزادسازی مولکولهای اکسیژن می شود سپس این مولکولها وقتی ماده سرد شد دوباره بازگرفته می شوند.

در میان این دو فرایند که در دو فضای مستقل انجام می شود، اکسیژن از دی اکسید کربنی که در یکی از دو محفظه است، جدا می شود و به این ترتیب دی اکسید کربن به منو اکسید کربن تبدیل می شود طراحی این ماشین به گونه ای است که محفظه ها در دو طرف دستگاه قرار گرفته اند.

در طرف مرکزی نیز 14 حلقه اکسید آهن وجود دارد که روی خود می چرخند. محققان موفق شدند پرتوهای خورشید را متمرکز کنند و با استفاده از این پرتوها دمای یکی از اتاقها را به هزار و 500 درجه سانتیگراد برسانند به این ترتیب قسمتی از حلقه هایی که در این محیط قرار دارند مولکولهای اکسیژن را آزاد کردند سپس حلقه ها به روی منطقه گرم خود در محفظه مقابل چرخیدند و سرمای این محفظه موجب شد که اکسید آهن مولکولهای اکسیژن را از دی اکسید کربن برباید و در محفظه منواکسید کربن آزاد کنند در مرحله بعدی توانستند یک اتم هیدروژن به این منو اکسید کربن اضافه کنند و از این ترکیب به عنوان سوخت برای انرژی دستگاههای موتوری استفاده کنند.

براساس گزارش تکنولوژی ریوو، تاکنون این سیستم در مقیاس کوچک آزمایش شده است این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "فکر می کنیم که این سیستم بتواند تا حدود قابل ملاحظه ای از میزان دی اکسید کربن موجود در اتمسفر کم کند به هرحال اولین نسخه تجاری آن پیش از 15 تا 20 سال آینده عرضه نخواهد شد برنامه ما این است که هر سه سال یکبار یک دستگاه جدید با بازده بالاتر بسازیم که این بازده در هر سال حداقل باید حدود 10 درصد باشد برای رسیدن به دستگاهی با بازده بالاتر به سرامیکهای کامپوزیتی نیاز است که اکسیژن را در دمای بسیار پایین تر از دی اکسید کربن آزاد می کنند."